Op 10 februari werd Nick 2 jaar oud. Helaas voor hem was hij ziek. We wilden die dag iets leuks gaan doen, maar met een flinke koorts en griep hebben we dat niet gedaan. Hij kon de dag ervoor nog net trakteren op het kdv, maar daarna was het gedaan met de pret. Op zaterdag begon hij op te knappen en dus hebben we op zondag gewoon zijn verjaardag gevierd. Zijn humeur kon beter en hij was snel moe, maar over het algemeen heeft hij zich prima vermaakt. Wat wil je ook als je zoveel aandacht en kado's krijgt!
Helaas was hij de volgende dag weer ziek. De koorts was terug en hij heeft bijna de hele dag geslapen. Op dinsdag schreef de dokter penicilline voor en zag je Nick langzaam opknappen. De koorts ging weg, zijn humeur werd beter, hij ging weer meer eten, slapen deed hij nog wel veel en ook was hij nog verkouden. Inmiddels is hij weer de oude. Hij kletst weer honderduit, heeft nog wat nieuw vocabulaire opgedaan en is weer ondeugend.
Vandaag hebben we de commode voor de babykamer in elkaar gezet. Nou ja, ik keek, Dennis deed al het werk en Nick deed alsof. Gewapend met een schroevendraaier liep hij alle schroeven na en onder luid gegrom werd alles nog even extra goed aangedraaid. Prachtig om te zien.
Toen het vrijdag bij ons begon te sneeuwen kon Nick alleen maar 'o jee' zeggen. Bij het naar buiten gaan keek hij me zo aan van: 'weet je zeker dat ik daar mijn voeten in kan zetten?' Nu vind hij het allemaal prachtig en moeten 's ochtends meteen de gordijnen open om te kijken of er nog sneeuw ligt. Dennis heeft de slee uit de schuur gehaald en meneer laat zich prinsheerlijk rondrijden. Lopen door de sneeuw wil hij niet, maar op de slee zitten wel. Er zit geen rugleuning op, dus elke keer dat Dennis begint met trekken moet Nick zich schrap zetten. Dat gaat eigenlijk altijd goed en als papa dan ook nog gaat rennen is het dikke pret.
Nick is inmiddels helemaal gewend op zijn nieuwe kamer. Als er iemand komt die zijn kamer nog niet heeft gezien, weet hij niet hoe snel hij naar boven moet gaan om alles te laten zien. Pronkstuk is toch wel zijn lamp met vliegtuigjes waar een kikker, een beer en een bijtje inzitten. Hij is er zelf helemaal weg van.
We proberen Nick nu ook aan het idee te laten wennen dat er straks een baby komt. Hij geeft mijn buik heel lief kusjes en zegt er hallo tegen. Als we zeggen dat de baby in zijn oude kamer gaat slapen, zegt hij de ene keer ja, maar de andere keer nee. Ook nu het wiegje er is, is hij nog niet overtuigd. Voorlopig mag het knuffelhondje erin slapen.
Met de zwangerschap verloopt alles prima. De laatste controle was helemaal goed. IJzer en bloeddruk waren netjes en ook de buik groeit volgens plan.